مخلَصين و مقرّبين نيست . مقربان و مخلصان نامه عمل ندارند اصولًا بندگان مخلَصين خدا در مواقف قيامت و محشر حضور پيدا نمىكنند و بنابراين روشن است كه نامهء عمل هم ندارند ؛ وقتى در قيامت نيستند ، طرف يمين و شمالى هم نيست ؛ حساب و كتابى هم نيست . چرا ؟ چون نامهء عمل متعلّق به اعمال است ، حساب و كتاب براى اعمال است ؛ افرادى كه عملى انجام داده‌اند براى آنست كه به نتيجه و مقصود و غرض حاصل از آن عمل برسند ؛ نتيجه خوب باشد يا بد باشد ، آن نامهء عمل به آنها داده مىشود ؛ و آنان را از حقيقت ملكوتى آن اعمال توفيه و اشباع مىكند . اما عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ، در دنيا براى غرض و مقصودى و منظورى كار انجام نداده‌اند ؛ فقط و فقط خالصاً لوَجهِ اللهِ الْكَريمِ اعمالشان بوده است - زيرا كلام ما در خصوص مقرّبين و مخلَصين است - هر كارى را كه انجام داده‌اند خود آنها انجام نداده‌اند ؛ خدا انجام داده است . مگر خدا نامه عمل دارد ؟ چون كسى از مرحلهء اخلاص گذشت و فانى در ذات خدا شد و وجودش و سِرّش از شوائب دوگانگى خلاص شد ، و به عالَم توحيد مطلق پيوست ، ديگر براى او تعيّن و هستى و وجودى نيست تا آثار وجود و از جملهء آن نامهء عمل بوده باشد . الْمُخْلَصينَ وَ ما أدْراكَ ما الْمُخْلَصينَ ! آنها قوس صعودشان راجع به معرفت ذات حقّ و طىّ درجات قرب به پايان رسيده محو در ذات حضرت احديّت گرديده‌اند . بدء حركت آنها در حال نزول و طىّ